Marianne in het grote dierenbos

Marianne in het grote dierenbos

De Partij voor de Dieren heeft het dit jaar gezocht in iets creatiefs. Een van de slogans van de partij luidt: “Geef je idealen kleur”. Vervolgens moet iemand op het waanzinnig creatieve idee zijn gekomen om … een kleurplaat te maken.

De Partij voor dPvdDVerkiezingsposterTK2017A3_schermresolutie-e69b4e57e Dieren is in vijftien jaar tijd  een serieuze partij geworden. Goed voor zo’n vier zetels. En heel aanwezig. Ook op dit partijbureau is natuurlijk nagedacht over beeld. Zo maakte een fotograaf een ijzersterk portret van Marianne Thieme. Dat hangt op alle stations, levensgroot. Goeie foto, goeie blik, daadkrachtig, niet overdreven, ingehouden fotobewerking. Niets mis mee. Met de slogan is wél wat mis, als je het mij vraagt “Plan B. Hou vast aan je idealen.” Wat is dan plan A, als Marianne Thieme je plan B is? En waarom is plan A er niet van gekomen? Maar daar gaat dit blog niet over.

Iemand vond dit beeld niet genoeg. Bovendien was er nog een andere slogan waar ze wat mee moesten: “Geef je idealen kleur.” Er is hoogstwaarschijnlijk diep nagedacKleurplaatMariannezwartwit-d334443eht, gebrainstormd, met geeltjes op flip-overs geplakt, mensen in groepjes in hoeken van de kamer, rollenspel … Tot opeens iemand riep:”Een kleurplaat! We maken een kleurplaat!” En zo kwam het dat de Partij de hiernaast afgebeelde plaat besloot te verspreiden.

Sprookje
De zwart-witversie is nog wel leuk als aardigheidje. Al pakken de harde lijnen niet erg gunstig uit voor Marianne. Maar in kleur wordt het ineens een heel ander verhaal. Ineens wekt alles de associatie met Walt Disney, met een sprookjesbos, de Efteling, met de zeven dwergen, met Roodkapje, Doornroosje en, vooruit, Hollebolle Gijs er ook maar bij. Het is raar hoe een simpele kleurplaat een hele lade in je hoofd opentrekt en je met allerlei associaties op de loop gaat. En dat alleen door die kleuren.

KleurplaatMariannekleurklein-c1c6ae37Wat zien we? De getekende variant van Marianne draagt een sportief donkerblauw fleece-vest, en ze heeft een klaproos in heur haar. Pal naast Marianne bloeien overvloedig klaprozen en korenbloemen.Op haar rechterschouder zit een roodborstje. Daarachter zien we zwanen, ganzen, herten, reeën, hazen, kortom de hele menukaart van restaurant De Echoput in Apeldoorn rent voorbij in matte grijstinten. En als kijker vraag je je af: WAT, oh WAT is hier toch bedoeld? Waar wil dit beeld de kijker van overtuigen? Welke boodschap kan er in deze campagnekleurplaat besloten liggen? Dat is er maar een: de wereld van de dierenpartij is een sprookje. Maar dat moet je toch niet willen, Marianne?

– Met dank aan Sean van der Steen
– Dit is beeldblog #66. Zie voor blog 1-64: http://koetsbeeldblog.blogspot.nl/.

 

Advertenties

Emile Underwood

C1EKdEfXUAAQvkp

Natuurlijk gaat het om de inhoud. Maar het oog wil ook wat. Als je in verkiezingstijd aan je partij-imago wilt werken, doe je dat ook door zorgvuldig gemaakt fotomateriaal te verspreiden. Iedereen weet dat zulke beelden blijven hangen. Beter dan zorgvuldig uitgesproken speeches.

Steam punk
Zoals deze foto van Emile Roemer en kornuiten. Zij zijn, zo vermeldt het onderschrift, “klaar om te knokken.” Geflankeerd door twee knalrode jurken spat het witte overhemd van Roemer van de foto. Strijdlustig kijken hij en zijn strijdmakkers de camera in. Een industriële achtergrond met staalplaten legt een vleugje steam punk over de verzorgde kleding en benadrukt misschien de oude relatie van de SP met de fabrieksarbeider. Daarom denkelijk ook geen stropdassen of jasjes en bij Ronald van Raak zelfs opgestroopte mouwen. In een bijbehorend filmpje, waarschijnlijk van hetzelfde campagneteam, loopt Roemer in een vergelijkbare ruimte tussen stilstaande en voor zich uitkijkende mensen. Hij richt zich rechtstreeks tot de kijker: “Nu is het tijd. Tijd om te strijden voor verandering.”

Rood
“Hoe heet die populaire serie ook alweer?” moet Roemer gezegd hebben. “Kom, eh … over de Amerikaanse regering, met die beroemde acteur die dan zo de camera in praat. Game of cards?” “Nee, House of cards!” had iemand geroepen. En een idee was geboren. Ze zouden een campagne maken als een Netflixserie. “Dat Netflixrood, dat past prima bij de SP. Dan doen wij alledrie een rode jurk aan”, had Renske Leijten gezegd. Later bleek dat Lilian Marijnissen geen idee had wat Netflixrood was. Zo komt het dat ze met een paarse jurk op de foto staat. Niks meer aan te doen, terug heen en weer naar Oss zat er niet meer in.

Hooghartig
Roemer toornt iets boven zijn partijgenoten uit. Hoewel de rest strak in de lens kijkt, lijkt Emile iets boven de camera uit te kijken. Dat geeft hem iets hooghartigs. De foto is enigszins van onderen genomen, waardoor het hele groepje iets imponerends krijgt. Een street gang. Klaar om te knokken. Als het dan al niet direct aan House of Cards refereert, dan doet de aard van de beeldbewerking toch denken aan een van die andere Netflixseries.

De grote vraag die boven dit alles hangt, is: wat voor partij wil je zijn? Welke boodschap wil je overbrengen met dit campagnebeeld? Wil je echt lijken op Frank Underwood uit de populaire serie? De meedogenloze manipulator, de nietsontziende machtswellusteling uit House of Cards? En als die associatie te ver gaat, dan nog: wie wil zijn partij nou wegzetten als een Netflixserie? Als fictie uit Amerika? Dat past toch allemaal helemaal niet bij de SP?

– Met dank aan Sean van der Steen
– Dit is beeldblog #64. Zie voor blog 1-63: http://koetsbeeldblog.blogspot.nl/.

Op de fotoredactie van het CDA

Sybrandcover

Politici en kinderen, dat doet het altijd goed op de foto. Bijna altijd, want als je je niet echt thuisvoelt tussen kleine kinderen, moet je een goede acteur zijn. Dat is Sybrand Buma niet echt. En daardoor wringen deze afgekeurde campagnefoto’s.

Op de ochtend van 11 november 2016 bezoekt CDA-voorman Sybrand Buma groep A van basisschool de Diamant in Naaldwijk. Niet om stemmen te trekken natuurlijk, maar om een goed fotomoment te creëren. Eén van de foto’s van het bezoek is dan ook gebruikt voor de campagnefolder van het CDA. Een media-event dus. Bij nadere beschouwing blijkt de folderfoto hierboven een uitsnede van deze foto, gevonden op de Facebook-pagina van het CDA:

Sybrand totaalHet onscherpe jongetje op de voorgrond geeft mooi diepte aan de plaat, maar het is jammer dat iedereen een andere kant op kijkt, waardoor de foto weinig richting heeft. De uitsnede op de folder heeft dat bezwaar iets minder, al is er geen contact tussen de lijsttrekker en het jongetje. Dat richt al zijn aandacht op iets anders.

Too close
sybrand toocloseDe website van de trotse school geeft een mooi inzicht in het keuzeproces dat aan de folderfoto vooraf is gegaan. Want hier kwamen de foto’s terecht die blijkbaar niet zijn gebruikt. Op de foto hiernaast spreekt Buma hetzelfde jongetje aan. Er is oog-contact, het jongetje kijkt vrolijk op naar Buma. Maar er is één ding mis: Buma zit er in zijn enthousiasme te dicht op. De foto is te intiem, de afstand tussen beiden te gering. De beeldredacteur moet begrepen hebben dat dit niet werkt. Bovendien is de hoofdpersoon niet goed in beeld.

Grimas
De foto hieronder viel eveneens af.sybrandgrimas2 Jammer, want we zien echte interesse die veroorzaakt wordt doordat er een mooie kijk-richting in de foto zit: iedereen kijkt naar hetzelfde. (Behalve het meisje rechts achter Buma, die een filmpje staat te maken voor thuis. Zij is er dan ook half afgesneden.) Wie beter kijkt naar het gezicht van Buma, begrijpt waarom ook deze foto is afgevallen. Dat is niet de ontspannen lach die moet wedijveren met het geschater van rivaal Mark. Buma wilde misschien al een tijdje weg. Alle ontspanning is verdwenen. En we zien de grimas van iemand die moet lachen voor de foto.

Vinger
De foto hieronder is ook afgevallen. Natuurlijk! Hoewel het enige zwarte jongetje uit de klas naast de CDA-man is neergezet, heft Buma net bij het afdrukken zijn vinger. En dat wil je niet: een grote sybrandvinger witte man die zijn vinger heft naar een klein zwart jongetje. Verder komt het zwarte jongetje overigens niet meer in beeld en krijgen we een blanke school voorgeschoteld zoals je die waarschijnlijk alleen in het afgelegen Naaldwijk nog tegenkomt. (Wikipedia: “Naaldwijk heeft geen spoorwegstation. Er zijn geen autosnelwegen die de plaats aandoen.”)

Buma leest voor
En tot slot de foto hieronder. Het leek een goed idee: Buma leest voor. Hij is daar heel bedreven in, want hij kan dat zelfs met het boek op de kop. De fotograaf is geen filmkenner geweest. Anders had hij deze foto nooit gemaakt. Iedereen die de film Fahrenheit 9/11 van Michael Moore wél heeft gezien, herinnert zich een saillant moment uit de film. sybrand boekVoor de niet-kenners: in de documentaire van Moore is president Bush op bezoek bij een basisschool precies op het moment dat een vliegtuig een wolkenkrabber in New York binnenvliegt. Een veiligheidsagent fluistert Bush tijdens het voorlezen iets in het oor. Vervolgens zien we Bush verstijfd zitten met het voorleesboek op schoot. Een beeld van een machteloze president. Het is ons allemaal bijgebleven. De CDA-fotograaf zag het misschien pas na afloop, maar niet toen hij afdrukte.

– Foto’s: http://diamanthw.pcpow.nl/bezoek-van-dhr-sybrand-buma/
– Met dank aan Sean van der Steen
– Dit is beeldblog #65. Zie voor blog 1-63: http://koetsbeeldblog.blogspot.nl/.